Zo verdrietig: Mijn hart is vandaag te zwaar voor woorden, dit is niet het nieuws dat we verwachtten. Ik denk dat jullie het slechte nieuws allemaal al gehoord hebben.

Zo verdrietig: Mijn hart is vandaag te zwaar voor woorden, dit is niet het nieuws dat we verwachtten. Ik denk dat jullie het slechte nieuws allemaal al gehoord hebben.

Hallo allemaal.

Ik ben Colin.

Ik zit hier al uren te zoeken naar de juiste woorden, maar eerlijk gezegd is mijn hart te zwaar om te spreken. Ik heb naar mijn telefoon gestaard, de meldingen zien binnenstromen en jullie berichten gelezen. Ik ben jullie de waarheid verschuldigd. Ik ben jullie een verklaring verschuldigd.

Jullie denken te weten wat er dit weekend is gebeurd. Jullie hebben de krantenkoppen gezien. Jullie hebben de filmpjes op sociale media gezien. Jullie hebben de memes en de boze tweets gezien waarin mijn acties een “schande” en “pure waanzin” worden genoemd.

En jullie hebben gelijk. Het was lelijk.

Maar niet om de reden die jullie denken.

Het “slechte nieuws” is niet dat ik provocerend was. Het slechte nieuws is niet dat ik ruzie maakte met de scheidsrechter of dat tv-commentatoren zoals Peter Vandenbempt zich afvroegen of ik “door een wesp gestoken” was. Het slechte nieuws is dat ik mezelf kwijt was.

Gisteren moest ik 45 minuten lang, tijdens die strijd tegen AA Gent, een acteur spelen. Een schurk. ​​Een “salopard”, zoals de Franse kranten het noemen. Ik veinsde een blessure. Ik rekte tijd. Ik sprintte dertig meter om een ​​confrontatie uit te lokken toen het eindsignaal klonk.

Ik zie de reacties van onze eigen fans. “Dat deze man de aanvoerder is, is pure waanzin”. Weet je hoeveel pijn dat doet?

De context die je misschien mist

Ik weet dat jullie allemaal gehoord hebben dat we gelijkgespeeld hebben, maar in de kleedkamer voelt het als een nederlaag. We vechten voor een Europees ticket. We speelden met tien man. Alles stond op het spel.

Maar dit is het deel van het script dat ik niet heb geschreven: ik verlies mijn basisplaats.

Misschien heb je het nieuws van vorige week gemist. Justin Heekeren, de Duitse reus, staat klaar. Terwijl ik geblesseerd was aan mijn enkel, was hij “magnifiek”. Ze zeggen dat hij “overal” is. De experts zeggen nu al dat hij, gebaseerd op zijn huidige vorm, sterker is dan ik.

Ik ben de aanvoerder. Ik ben de “Doelman van het Jaar”. En toch voel ik de grond onder mijn voeten wegzakken. Ik vecht voor mijn toekomst.

Dus ging ik dat veld in Gent op, niet alleen als aanvoerder, maar als een wanhopige man. Ik wilde niet zomaar tijd rekken; ik wilde bewijzen dat ik het vuur nog heb. Ik wilde laten zien dat ik de “salopard” ben die dit “te aardige” team nodig heeft om prijzen te winnen. Ik probeerde de aanjager te zijn, de winnaar, de klootzak.

En ik faalde. Ik werd een clown.

Het spijt me enorm.

Ik heb de pers vandaag verteld dat ik iemand moest zijn die ik niet ben. Dat is de eerlijke waarheid. Je hebt geen idee hoeveel ik het haat om die foto’s van mezelf te zien. Ik ben er niet trots op. Ik heb de druk van Justin die me op de hielen zat, de druk van tien jaar zonder trofee, me tot een karikatuur laten maken.

Het spijt me.

Aan de fans die dingen naar me gooiden: ik verdiende het. Aan de jonge jongens die mijn shirt dragen: doe niet wat ik heb gedaan. Winnen is belangrijk, maar waardigheid is nog belangrijker.

We hebben de bekerfinale tegen Union voor de boeg. Ik weet niet of de coach me nog vertrouwt. Ik weet niet of ik mezelf nog wel vertrouw.

Maar wat ik wel weet, is dat het “slechte nieuws” niet mijn gedrag is. Het slechte nieuws is dat Colin Coosemans op één vreselijke middag vergat wat het betekent om een ​​leider te zijn.

Bedankt dat jullie me zijn blijven steunen. Ik hoop dat ik het goed kan maken.

Colin 🟣⚪