Anderlecht: “Geen crisis”? Het woordenspel achter het tv-interview van Coucke
De late herfst in Brussel is steevast regenachtig, maar de sfeer die in het Lotto Park hangt, is nog drukkender dan het weer. De ploeg is door tweedeklasser Beerschot uit de Beker van België geknikkerd, staat na negen speeldagen slechts vijfde in de competitie en heeft het ook in de Europa League lastig. De supporters hebben hun spandoeken al klaarliggen; ze wachten enkel op de volgende nederlaag om de eis “Bruno buiten” te kunnen ontvouwen.
Op dit kritieke moment verscheen clubeigenaar Marc Coucke in het VTM-programma *Happy Hour*. Zijn kernboodschap was duidelijk: er is geen sprake van een crisis.
“Absoluut niet”, zei Coucke voor de camera. “Natuurlijk zijn we niet tevreden over de recente resultaten. Maar we hebben eindelijk een heel goede structuur staan, en daar ben ik trots op.”
Het klinkt als de standaardretoriek van crisismanagement. Maar wat Coucke vervolgens deed, was een stuk subtieler dan een simpele ontkenning: terwijl hij publiekelijk zijn steun uitsprak voor hoofdtrainer VÃtor Bruno, plaatste hij de Portugese coach tegelijkertijd in de vuurlinie.
“Ik vind hem een ​​erg getalenteerde trainer, maar hij mist ervaring”, aldus Coucke. “Persoonlijk heb ik het gevoel… dat hij té slim is. We hebben een enorme spelersgroep. Hij zit de hele dag na te denken: ‘Wat als ik deze speler hier zet, of die aanpassing doorvoer?’ Gevolg is dat de helft van de spelers op posities speelt waar ze niet aan gewend zijn.”
“Té slim” – wellicht een van de vreemdste vormen van “steun” die een hoofdtrainer ooit in de voetbalgeschiedenis heeft gekregen. Eenvoudig gezegd: Coucke vindt dat Bruno te veel nadenkt en de zaken onnodig ingewikkeld maakt.
En de verwijzing naar een “enorme spelersgroep” bevat een extra sneer. Over hoeveel spelers beschikt Bruno precies? Drieëndertig. In de voetbalwereld grenst dat aantal aan het absurde. Voormalig Anderlecht-trainer Aimé Anthuenis was in een interview met *Het Nieuwsblad* ongezouten: “Drieëndertig spelers – dat is voor geen enkele trainer te managen. In mijn tijd, toen we een elftal hadden dat meer dan honderd doelpunten scoorde, gebruikte ik slechts 17 spelers.”
Op televisie presenteerde Coucke dit als een rotatieprobleem dat voortkwam uit het feit dat Bruno “te slim” zou zijn – maar wie heeft de selectie eigenlijk samengesteld? Technisch directeur Antoine Sibierski is door Coucke aangesteld en werd afgelopen zomer zelfs geprezen voor zijn “goede werk” tijdens de transferperiode. De uitpuilende selectie van 33 man is een bestuurlijk probleem, geen trainerskwestie.
Opvallender is hoe Coucke de stemming onder de supporters inschat. Hij erkende dat hun geduld “zo goed als op is – en terecht”, en verwees zelfs treffend naar een herbruikbaar spandoek in het stadion, waarbij de naam telkens wordt aangepast wanneer de ploeg verliest. Dit getuigt van inlevingsvermogen en klinkt oprecht, maar direct daarna suggereerde hij dat bepaalde journalisten – die toevallig supporter zijn van rivaliserende clubs – de boel bewust proberen te “destabiliseren”.
De media als zondebok gebruiken is een klassieke tactiek om de druk af te leiden. Maar Coucke beseft wellicht niet dat hij met zijn uitspraken juist de persoon “destabiliseert” die hij naar eigen zeggen steunt. De ervaren Belgische journalist Peter Vandenbempt schreef voor *Sporza* treffend: de opmerkingen van Coucke hebben geleid tot een “diepe kloof tussen de trainer en het bestuur” – en “een trainer kan op de lange termijn nooit winnen van de eigenaar.”
Voormalig trainer Aad de Mos was nog scherper: “Dergelijke uitspraken doen in de media is een fout die iemand van buiten de voetbalwereld zou maken. Als trainer verlies je de kleedkamer op het moment dat je zoiets zegt.”
Bruno zelf reageerde waardig. Toen hij werd geconfronteerd met de opmerking dat hij “te slim” zou zijn, reageerde hij niet fel, maar gaf hij simpelweg toe: “33 spelers hebben is inderdaad ongebruikelijk.” Toch voerde hij in de daaropvolgende wedstrijd tegen Westerlo opnieuw vijf wijzigingen door in zijn elftal – en de ploeg won met 4–1. Na afloop werd het resultaat door sommigen omschreven als een “direct antwoord” aan Cook. Maar één overwinning tegen een middenmoter kan structurele problemen niet oplossen.
Cook beweert dat er “geen crisis” is, en vanuit een bepaald perspectief heeft hij gelijk. Een crisis impliceert iets onverwachts – een situatie die volledig uit de hand loopt. Wat zich bij Anderlecht afspeelt, voelt echter meer aan als een zorgvuldig in stand gehouden status quo: een veel te grote spelersgroep, samengesteld onder leiding van een sportief directeur; een trainer die openlijk bekritiseerd wordt omdat hij “te slim” zou zijn – en de neiging heeft om zaken te vercompliceren; een eigenaar die op televisie met de ene hand een schouderklopje uitdeelt, terwijl hij met de andere hand het team ondergraaft; en een achterban die te horen krijgt dat hun slinkende geduld “logisch” is, maar die vervolgens zonder enig duidelijk toekomstperspectief wordt achtergelaten.
Bij een echte crisis hoeft een eigenaar niet op televisie te verschijnen om het bestaan ​​ervan te ontkennen. Een echte crisis zit geruisloos op de tribune, met opgerolde spandoeken, wachtend op het moment dat de club opnieuw van naam verandert.
